1. Karty plastikowe laminowane (bez nośnika informacji cyfrowej)
Laminowane karty plastikowe bez nośnika są podstawowym typem spotykanych kart. Znajdują one bardzo szerokie zastosowanie. Wykonywane są najczęściej w dużych seriach z nadrukiem offsetowym, cechującym się najwyższą jakością ze stosowanych metod druku, podlegają późniejszejpersonalizacji metodą embossingu, druku termotransferowego czy też infillu.
2. Karty plastikowe z kodem kreskowym
Najprostszym nośnikiem danych do automatycznego odczytu jest nadrukowany kod kreskowy. Po wykonaniu jednolitego nadruku na całej serii, kod kreskowy jest nanoszony indywidualnie na każdą kartę w trakcie procesu personalizacji metodą termotransferu lub termosublimacji. Pojemność informacji kodu jednowymiarowego jest niewielka (w praktyce do 30 znaków). Dwuwymiarowy kod kreskowy może pomieścić do kilkuset znaków alfanumerycznych. Wystarcza to jednak w zupełności dla dla celów identyfikacji np. posiadacza karty. Niemożliwa jest zmiana czy też usunięcie raz w ten sposób zapisanej informacji
3. Karty magnetyczne
Karty te posiadają pasek magnetyczny, co odróżnia je od innych kart plastikowych. Pasek ten pozwala na wielokrotny zapis i odczyt informacji w postaci cyfrowej. Pierwsze karty magnetyczne charakteryzowały się niskim współczynnikiem koercji (LOCO, low coercivity) paska - ok. 300oe (erstedów), co czyniło je dosyć podatnymi na niebezpieczeństwo rozmagnesowania i utraty zapisu danych. Bardziej odpornymi na rozmagnesowanie są karty o wysokim współczynniku koercji, do 4000oe. Otrzymały one wdzięczną nazwę HICO (od high coercivity), umiejscowienie i parametry paska określa norma ISO 7811.
Na pasku magnetycznym znajdują się 3 ścieżki zapisu o łącznej pojemności zapisu 75 znaków alfanumerycznych i 147 cyfr. Względnie mała pojemność paska magnetycznego jest jednak zupełnie wystarczająca do zapisania numeru karty, daty ważności, danych osobowych posiadacza i innych dodatkowych informacji (np. liczba przejazdów w przypadku kart - biletów wieloprzejazdowych).
4. Karty elektroniczne (chipowe) pamięciowe i procesorowe
Karty elektroniczne to karty posiadające pamięć elektroniczną (karty pamięciowe) lub specjalny mikroprocesor (karty procesorowe). Podobnie jak karty magnetyczne, umożliwiają one wielokrotny zapis i odczyt informacji w postaci cyfrowej.
W stosunku do kart magnetycznych, karty elektroniczne posiadają kilka zasadniczych zalet.
Po pierwsze, cechuje je większa trwałość zapisu. Zapisana na kartach magnetycznych informacja może ulec zniszczeniu w przypadku zbliżenia jej do źródła silnego pola magnetycznego, natomiast zapis na karcie elektronicznej odbywa się poprzez elektryczny kontakt czytnika z wyprowadzeniami układu na powierzchni karty, przez co prawdopodobieństwo uszkodzenia jest dużo mniejsze.
Po drugie, karty elektroniczne oferują większe bezpieczeństwo zapisu - w przypadku kart pamięciowych możliwy jest zapis tylko do wybranych obszarów pamięci lub całkowita blokada nieautoryzowanego dostępu. Jeszcze większe bezpieczeństwo zapewniają karty procesorowe, których wbudowane oprogramowanie może dokonywać operacji związanych z autoryzacją (np. porównanie hasła dostępu).
5. Karty zbliżeniowe (bezstykowe)
Karty zbliżeniowe są rodzajem kart elektronicznych, które do odczytu zawartości nie potrzebują bezpośredniego kontaktu elektrycznego i mechanicznego z czytnikiem. Zamontowany na karcie tzw. transponder umożliwia wymianę informacji z urządzeniem nadawczo-odbiorczym za pomocą fal radiowych. Dzięki temu nie ulegają one mechanicznym uszkodzeniom, związanym z przeprowadzaniem karty przez czytnik (ścieranie, zarysowania). Karty zbliżeniowe nie potrzebują wewnętrznego źródła zasilania. Proces komunikacji poprzedza faza ładowania transpondera - antena urządzenia nadawczo-odbiorczego emituje falę elektromagnetyczną o czasie trwania od 15 do 50 milisekund. Zgromadzona w transponderze energia zostaje wykorzystana do przesłania informacji do urządzenia nadawczo-odbiorczego. Czas przesłania informacji wynosi do 18 milisekund. Dopuszczalna odległość między kartą a urządzeniem nadawczo-odbiorczym zależy w największym stopniu od typu zastosowanej anteny i w większości przypadków dochodzi do 8 cm.
Laminowane karty plastikowe bez nośnika są podstawowym typem spotykanych kart. Znajdują one bardzo szerokie zastosowanie. Wykonywane są najczęściej w dużych seriach z nadrukiem offsetowym, cechującym się najwyższą jakością ze stosowanych metod druku, podlegają późniejszejpersonalizacji metodą embossingu, druku termotransferowego czy też infillu.
2. Karty plastikowe z kodem kreskowym
Najprostszym nośnikiem danych do automatycznego odczytu jest nadrukowany kod kreskowy. Po wykonaniu jednolitego nadruku na całej serii, kod kreskowy jest nanoszony indywidualnie na każdą kartę w trakcie procesu personalizacji metodą termotransferu lub termosublimacji. Pojemność informacji kodu jednowymiarowego jest niewielka (w praktyce do 30 znaków). Dwuwymiarowy kod kreskowy może pomieścić do kilkuset znaków alfanumerycznych. Wystarcza to jednak w zupełności dla dla celów identyfikacji np. posiadacza karty. Niemożliwa jest zmiana czy też usunięcie raz w ten sposób zapisanej informacji
3. Karty magnetyczne
Karty te posiadają pasek magnetyczny, co odróżnia je od innych kart plastikowych. Pasek ten pozwala na wielokrotny zapis i odczyt informacji w postaci cyfrowej. Pierwsze karty magnetyczne charakteryzowały się niskim współczynnikiem koercji (LOCO, low coercivity) paska - ok. 300oe (erstedów), co czyniło je dosyć podatnymi na niebezpieczeństwo rozmagnesowania i utraty zapisu danych. Bardziej odpornymi na rozmagnesowanie są karty o wysokim współczynniku koercji, do 4000oe. Otrzymały one wdzięczną nazwę HICO (od high coercivity), umiejscowienie i parametry paska określa norma ISO 7811.
Na pasku magnetycznym znajdują się 3 ścieżki zapisu o łącznej pojemności zapisu 75 znaków alfanumerycznych i 147 cyfr. Względnie mała pojemność paska magnetycznego jest jednak zupełnie wystarczająca do zapisania numeru karty, daty ważności, danych osobowych posiadacza i innych dodatkowych informacji (np. liczba przejazdów w przypadku kart - biletów wieloprzejazdowych).
Umiejscowienie paska magnetycznego (karty magnetyczne)
a - max 5,54 mm
b - max 15,82 mm
a - max 5,54 mm
b - max 15,82 mm
Ścieżki zapisu (karty magnetyczne)
pojemność
40 cyfr
107 cyfr
kodowanie
gęstość zapisu
210 bpi
75 bpi
210 bpi
Ścieżka /
Parametr
Parametr
ISO1
(ścieżka górna)
(ścieżka górna)
ISO2
(ścieżka środ.)
(ścieżka środ.)
ISO3
(ścieżka dolna)
(ścieżka dolna)
pojemność
75 znaków alfanumerycznych
40 cyfr
107 cyfr
kodowanie
7 bitów (w tym parity)
5 bitów (w tym parity)
5 bitów (w tym parity)
gęstość zapisu
210 bpi
75 bpi
210 bpi
4. Karty elektroniczne (chipowe) pamięciowe i procesorowe
Karty elektroniczne to karty posiadające pamięć elektroniczną (karty pamięciowe) lub specjalny mikroprocesor (karty procesorowe). Podobnie jak karty magnetyczne, umożliwiają one wielokrotny zapis i odczyt informacji w postaci cyfrowej.
W stosunku do kart magnetycznych, karty elektroniczne posiadają kilka zasadniczych zalet.
Po pierwsze, cechuje je większa trwałość zapisu. Zapisana na kartach magnetycznych informacja może ulec zniszczeniu w przypadku zbliżenia jej do źródła silnego pola magnetycznego, natomiast zapis na karcie elektronicznej odbywa się poprzez elektryczny kontakt czytnika z wyprowadzeniami układu na powierzchni karty, przez co prawdopodobieństwo uszkodzenia jest dużo mniejsze.
Po drugie, karty elektroniczne oferują większe bezpieczeństwo zapisu - w przypadku kart pamięciowych możliwy jest zapis tylko do wybranych obszarów pamięci lub całkowita blokada nieautoryzowanego dostępu. Jeszcze większe bezpieczeństwo zapewniają karty procesorowe, których wbudowane oprogramowanie może dokonywać operacji związanych z autoryzacją (np. porównanie hasła dostępu).
5. Karty zbliżeniowe (bezstykowe)
Karty zbliżeniowe są rodzajem kart elektronicznych, które do odczytu zawartości nie potrzebują bezpośredniego kontaktu elektrycznego i mechanicznego z czytnikiem. Zamontowany na karcie tzw. transponder umożliwia wymianę informacji z urządzeniem nadawczo-odbiorczym za pomocą fal radiowych. Dzięki temu nie ulegają one mechanicznym uszkodzeniom, związanym z przeprowadzaniem karty przez czytnik (ścieranie, zarysowania). Karty zbliżeniowe nie potrzebują wewnętrznego źródła zasilania. Proces komunikacji poprzedza faza ładowania transpondera - antena urządzenia nadawczo-odbiorczego emituje falę elektromagnetyczną o czasie trwania od 15 do 50 milisekund. Zgromadzona w transponderze energia zostaje wykorzystana do przesłania informacji do urządzenia nadawczo-odbiorczego. Czas przesłania informacji wynosi do 18 milisekund. Dopuszczalna odległość między kartą a urządzeniem nadawczo-odbiorczym zależy w największym stopniu od typu zastosowanej anteny i w większości przypadków dochodzi do 8 cm.
